كتاب الله تبارك وتعالى ( مترجم : شاه ولى الله محدث دهلوى / تفسير : ملا حسين واعظ الكاشفى )

210

القرآن الكريم ( قرآن كريم مع تفسير حسيني ) ( فارسى )

وَ إِنْ تُحْسِنُوا و اگر نيكوئى ورزيد در زندگانى وَ تَتَّقُوا و بپرهيزيد از نشوز و اعراض فَإِنَّ اللَّهَ كانَ پس به درستى كه خدا هست بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً به‌آنچه مىكنيد از احسان و خصومت دانا وَ لَنْ تَسْتَطِيعُوا و نمىتوانيد اى كسانى كه زياده از يك زن داريد أَنْ تَعْدِلُوا آنكه عدل ورزيد و راستى نگاه داريد بَيْنَ النِّساءِ ميان زنان براى آنكه عدل آنست كه البته ميل واقع نشود و آن متعذرست و لهذا حضرت رسالت‌پناه ص با آنكه در قسم ميان ازواج طاهرات ملاحظه عدل مىفرمود مىگفت خدايا اين قسمت در ان چيزيست كه من مالك آنم از صحبت و نفقه مرا مؤاخذه مكن در آنچه تو مالك آنى و من نيستم يعنى در دوستى با بعضى چنانچه عايشه رض را از همه ازواج دوست‌تر مىداشتى وَ لَوْ حَرَصْتُمْ و اگر حريص باشيد بر ارتكاب عدل و قادر نباشيد بر آن فَلا تَمِيلُوا كُلَّ الْمَيْلِ پس ميل مكنيد تمام ميل به‌آنكه مرغوبه است در قسم و نفقه يعنى ميل قلب را با ميل فعل يك جا جمع مكنيد كه اگر چنين باشد فَتَذَرُوها پس مىگذاريد آن ديگرى را كَالْمُعَلَّقَةِ مانند كسى كه محبوس باشد يعنى چنين زن نه مطلقه باشد و نه شوهردار وَ إِنْ تُصْلِحُوا و اگر بصلاح آريد آنچه تباه ساخته‌ايد از امور زنان در زمان گذشته وَ تَتَّقُوا و بپرهيزيد از مثل اين عملها در زمان آينده فَإِنَّ اللَّهَ كانَ پس به درستى كه خدا هست غَفُوراً آمرزنده گناهان ماضى رَحِيماً مهربان بر توفيق طاعت در زمان مستقبل وَ إِنْ يَتَفَرَّقا و اگر جدا شوند هر يك از ايشان از صاحب او بطلاق يُغْنِ اللَّهُ كُلًّا بىنياز گرداند خدا هر يكى را مِنْ سَعَتِهِ از جود فراوان و قدرت بر كمال خود يعنى تسلّى دهد هر يك را يا بدلى پديد آرد وَ كانَ اللَّهُ واسِعاً و هست خدا فراخ بخشايش بر بندگان خود حَكِيماً محكم كار در افعال و احكام وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ و مر خدا راست آنچه در آسمانهاست از جواهر علوى وَ ما فِي الْأَرْضِ و آنچه در زمينهاست از كوائن سفلى وَ لَقَدْ وَصَّيْنَا و هرآئينه وصيت كرده‌ايم و فرموده‌ايم الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ آنان را كه داده‌اند كتاب مِنْ قَبْلِكُمْ پيش از شما يعنى يهود و نصارى و آنها را نيز كه قبل از ايشان بوده‌اند وَ إِيَّاكُمْ و شما را نيز وصيّت مىكنيم يعنى مىفرمايم أَنِ اتَّقُوا اللَّهَ به‌آنكه بپرهيزيد از شرك به خدا وَ إِنْ تَكْفُرُوا و اگر كافر شويد فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ پس به درستى كه مر خداى راست آنچه در آسمانهاست وَ ما فِي الْأَرْضِ و آنچه در زمينهاست همه مخلوق و مملوك اويند پس بكفر و معصيت شما متضرر نمىگردد چنانچه به طاعت و ايمان شما منتفع نمىشود وَ كانَ اللَّهُ غَنِيًّا و هست خدا بىنياز از همه خلق خود اگر او را فرمان برند و اگر نه‌برند حَمِيداً ستوده در ذات خود اگر حمد گويند و اگر نه‌گويند .